Euthanasie in Belgïe: nieuws
![Wilsverklaring inzake euthanasie – Nieuwe didactische fiche van het EIB](/_base/img-resize.php?i=%2Fimg%2Fimages%2F2019-06%2Fimg-1559553477-802.jpg&h=0&w=270)
Wilsverklaring inzake euthanasie – Nieuwe didactische fiche van het EIB
Iedere volwassene heeft krachtens de Wet betreffende de euthanasie het recht een wilsverklaring op te stellen ten einde euthanasie aan te vragen, voor het geval hij zich in een toestand zou bevinden waarin het onmogelijk is zijn wil duidelijk te kennen te geven. Deze verklaring is vijf jaar geldig, maar nu de uitbreiding van de euthanasiewet op tafel ligt pleiten sommigen voor de toekenning van een onbeperkte geldigheidsduur. Is dit echter een aanvaardbaar voorstel? Wat te denken over deze mogelijkheid tot het opstellen van een wilsverklaring? Welke ethische vragen roept deze wilsverklaring op?Lees hier de nieuwe didactische fiche van het EIB
![Europees Hof voor de Rechten van de Mens – Recht op een letale dosis aan medicatie?](/_base/img-resize.php?i=%2Fimg%2Fimages%2F2019-06%2Fimg-1560864320-560.jpg&h=0&w=270)
Europees Hof voor de Rechten van de Mens – Recht op een letale dosis aan medicatie?
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft op 14 mei 2013 een arrest geveld in de zaak Gross tegen Zwitserland. Mevrouw Gross wenste uit het leven te stappen, maar de Zwitserse artsen en autoriteiten weigerden haar de letale dosis aan medicatie voor te schrijven, daar mevrouw Gross aan geen enkele medische aandoening leed. Mevrouw Gross voerde voornamelijk aan dat deze weigering van de Zwitserse autoriteiten, waardoor zij in wezen niet zelf kon beslissen wanneer en hoe zij zou sterven, strijdig zou zijn met het recht op eerbiediging van privéleven, familie- en gezinsleven.Het Hof geeft mevrouw Gross gelijk, in die zin dat de Zwitserse wetgeving, dewelke voorziet dat een letale dosis aan medicamenten kan worden afgeleverd op medisch voorschrift, volgens het Hof niet duidelijk genoeg de voorwaarden en de omvang van dit recht beschrijft. Aldus wordt Zwitserland veroordeeld voor schending van het artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.
Lees het arrest ...
![Zaak Gross tegen Zwitserland – Kritische beschouwing](/_base/img-resize.php?i=%2Fimg%2Fimages%2F2019-06%2Fimg-1560864320-560.jpg&h=0&w=270)
-
Zaak Gross tegen Zwitserland – Kritische beschouwing
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens heeft zich reeds verschillende malen uitgesproken over soortgelijke situatie's. Hoewel het Hof doorheen haar rechtspraak geleidelijk aan heeft gesteld dat het zogenaamde recht "om zelf te beslissen waar en hoe men wil sterven" onder het begrip "eerbiediging van het privé-leven" valt, heeft zij nooit aangeven dat dit "recht" op zich zou bestaan of vervat zou zijn in de bepalingen van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens.In de zaak Koch tegen Duitsland oordeelde het Hof immers dat een staat niet de verplichting heeft om medisch begeleide zelfmoord toe te laten en te reglementeren. In de zaak Haas tegen Zwitserland werd gesteld dat, indien een staat medisch begeleide zelfmoord toelaat, er passende voorwaarden nodig zijn ten einde elke vorm van misbruik tegen te gaan.
De Zwitserse wetgeving voorziet onder meer dat medisch begeleide zelfmoord slechts mogelijk kan zijn middels voorschrift van een arts ten einde de letale dosis ...
![K.B. van 7 maart 2013 – Ereloon voor medisch advies inzake zelfgekozen levenseinde](/_base/img-resize.php?i=%2Fimg%2Fimages%2F2019-06%2Fimg-1559553215-668.jpg&h=0&w=270)
-
K.B. van 7 maart 2013 – Ereloon voor medisch advies inzake zelfgekozen levenseinde
Op 8 april 2013 werd in het Belgisch Staatsblad het KB van 7 maart 2013 gepubliceerd, zijnde het KB "tot vaststelling van de voorwaarden waaronder een tegemoetkoming van de verplichte verzekering geneeskundige verzorging en uitkeringen mag worden verleend voor het verstrekken van medisch advies naar aanleiding van een individueel verzoek voor een zelfgekozen levenseinde".In de Wet van 28 mei 2002 wordt voorzien dat de arts die geconfronteerd wordt met een euthanasie-aanvraag een andere arts dient te raadplegen over de ernstige en ongeneeslijke aard van de aandoening. De geraadpleegde arts moet onafhankelijk zijn ten opzichte van zowel de patiënt als de behandelende arts die hem raadpleegt. Hij stelt een verslag op van zijn bevindingen. Voornoemd koninklijk besluit beoogt de oprichting van een "inrichtende macht" met als doel het verlenen van dit tweede advies eenvoudiger te maken, en in te staan voor de nodige vergoeding.
Deze inrichtende macht zal bestaan uit twaalf artsen, w...